Fujimi 30010 GRUMMAN F6F-5 HELLCAT

Samolot powstał jako rozwinięcie udanej konstrukcji F4F. Przy jego projektowaniu wykorzystano 18-miesięczne doświadczenia z działania F4F na Pacyfiku. Konstrukcyjnie samolot przypominał swojego poprzednika z jedną poważną zmianą. Zastosowano układ dolnopłata, co pozwoliło na chowanie podwozia w dolną część centropłata zamiast w kadłub. Zwiększyło to rozstaw kół i statecznośc w ruchu na ziemi. Dodatkowo zastosowano opancerzenie kabiny pilota i zwiększono zapas amunicji. Ocena propozycji Grumman dokonana przez US Navy zaowocowała zamówieniem z czerwca 1941 roku na cztery prototypy - od XF6F-1 do XF6F-4 - każdy z innym zespołem napędowym. Oblot XF6F-1 odbył się w rok po podpisaniu kontraktu, jednak ze względu na palącą potrzebę wzmocnienia Wildcatów (F4F) do tego samego płatowca zabudowano najmocniejszy z dostępnych silników Pratt&Whitney 2800-10, dzięki czemu samolot odbył swój następny pierwszy lot, tym razem jako XF6F-3. Jeszcze zanim odbył sie ten drugi oblot, Grumman otrzymał zamówienie na wdrożenie F6F-3 do produkcji jako Hellcat. Na tym etapie podobienstwo F4F i F6F zaprocentowało skróceniem czasu niezbędnego do wdrożenia maszyny do produkcji seryjnej. Oblot pierwszej takiej maszyny odbył się pod koniec 1942 roku, zaś dostawy na pokład USS Essex zapoczątkowano w styczniu 1943. W sierpniu tego samego roku dywizjon VF-5 z pokładu USS Yorktown jako pierwszy użył swych Hellcatów przeciw Japończykom. Samolot miał konstrukcję w całości metalową, łączoną wpuszczanymi nitami, a skrzydła składane końcówki dla ułatwienia hangarowania na pokładzie lotniskowców. Standartowe uzbrojenie składało się z sześciu karabinów maszynowych kal. 12.7 mm zabudowanych w nosku skrzydła. Kadłub i usterzenie miały klasyczną konstrukcję, różniącą się od F4F tylko wymiarami. Trójpodporowe podwozie było w całości chowane za pomoca instalacji hydraulicznej, podobnie jak hak do skracania dobiegu. Przestronna kabina pilota była wyniesiona wysoko nad płaszczyznę skrzydeł. Produkcja F6F przekroczyła 2500 egzemplarzy, a jej intensywność była tak duża, że możliwe było bardzo szybkie zastąpienie nimi użytkowanych do tej pory F4F.